Vandaag ontvingen we via Twitter een interessante vraag van Ariane Lelieveld over ons artikel ‘3D printing to cause turmoil in the ship building industry until 2050: looking for a game changer’, waar we graag middels deze blog op terugkomen:

img_2314

De vraag van Arianne gaat over de technische en sociale impact van 3D printing in de maritieme sector. Allereerst de technische impact. 3D printing zal geen hele schepen, maar specifieke onderdelen van een schip gaan printen. Voordeel daarvan is dat deze onderdelen dan niet meer over de hele wereld getransporteerd hoeven te worden. Ze kunnen lokaal worden geprint, dus aan boord. Of dichtbij waar het schip ligt. Daardoor zullen transportstromen wijzigen. 3D printing levert dus een belangrijke brijdrage aan duurzaamheid in de maritieme sector.

Dan de sociale impact: Zullen er banen verdwijnen door 3D printing? Nee, het is zelfs denkbaar dat het aantal banen in de Europese maritieme sector zal stijgen. Veel van de onderdelen -zoals dekluiken- die 3D geprint zullen worden, worden nu in lage lonen landen gemaakt, zoals China. In Europa zal in de visie van Geert Schouten een nieuw type baan ontstaan: ‘3D printer’. Dit zijn mensen die materiaal kennis moeten hebben, net als lassers en bankwerkers, die machines moeten kunnen bedienen. Lassers zullen nodig blijven en hun huidige werk behouden. De ontwerpers van schepen zullen hun focus moeten gaan aanpassen. Zij zullen moeten ontwerpen, rekening houdend met de nieuwe mogelijkheden die 3D biedt.